Πολλοί άνθρωποι παρατηρούν τον εαυτό τους να επιστρέφει ξανά και ξανά σε συντρόφους που δεν μπορούν να δώσουν την συναισθηματική παρουσία, την σταθερότητα ή την δέσμευση που χρειάζονται. Αυτό το μοτίβο δεν είναι τυχαίο και συχνά πηγάζει από τον τρόπο που μάθαμε από νωρίς να σχετιζόμαστε και να αντιλαμβανόμαστε την αγάπη. Η έλξη προς έναν συναισθηματικά μη διαθέσιμο σύντροφο μπορεί αρχικά να φαίνεται συναρπαστική ή πρόκληση, όμως συχνά συνδέεται με παλιότερες εμπειρίες όπου η αγάπη δεν ήταν πλήρως διαθέσιμη. Αν ένα άτομο μεγάλωσε προσπαθώντας να κερδίσει την προσοχή ή την φροντίδα των σημαντικών προσώπων που αγαπούσε, μπορεί ασυνείδητα να ψάχνει το ίδιο μοτίβο στις ενήλικες σχέσεις του, ελπίζοντας πως αυτή την φορά θα τα καταφέρει.

Επιπλέον, ο εγκέφαλος μπορεί να συνδέσει την ένταση με την αγάπη. Η αστάθεια και η αβεβαιότητα ξυπνούν έντονα συναισθήματα, τα οποία συχνά παρερμηνεύονται ως πάθος. Αυτό κάνει έναν συναισθηματικά μη διαθέσιμο σύντροφο να φαίνεται πιο ελκυστικός από κάποιον που προσφέρει σταθερότητα, παρόλο που μακροπρόθεσμα αυτό δεν βοηθάει στην δημιουργία μιας ασφαλούς σχέσης. Παράλληλα, η χαμηλή αυτοεκτίμηση μπορεί να ενισχύσει την αίσθηση ότι δεν αξίζουμε έναν σύντροφο που είναι πραγματικά παρών, με αποτέλεσμα η απόρριψη να μοιάζει γνώριμη ή φυσιολογική.

Το σημαντικό είναι ότι αυτό το μοτίβο μπορεί να αλλάξει. Το πρώτο βήμα είναι να καταλάβουμε γιατί συμβαίνει. Όταν αρχίζουμε να ακούμε τις δικές μας ανάγκες, να δουλεύουμε την αυτοεκτίμησή μας και να φροντίζουμε τον εαυτό μας, δημιουργούμε χώρο για πιο υγιείς σχέσεις. Η ψυχοθεραπεία μπορεί να μας βοηθήσει να αναγνωρίσουμε τα ασυνείδητα μοτίβα που μας κρατούν πίσω και να αναπτύξουμε μια αληθινή ασφάλεια μέσα στις σχέσεις μας. Όταν αρχίζουμε να πιστεύουμε ότι αξίζουμε έναν σύντροφο που είναι πραγματικά παρών, τότε μπορούμε να αναγνωρίζουμε και να επιλέγουμε ανθρώπους που μπορούν να προσφέρουν αυτή την παρουσία.