Πολλές φορές χωρίς να το καταλαβαίνουμε, καταλήγουμε να λειτουργούμε περισσότερο σαν γονείς παρά σαν σύντροφοι μέσα στην σχέση. Αυτό συμβαίνει όταν ο ένας αναλαμβάνει συνεχώς την ευθύνη για τα συναισθήματα, τις αποφάσεις ή την σταθερότητα του άλλου. Μπορεί να εκφράζεται μέσα από την υπερβολική ανάγκη να προστατεύσουμε τον σύντροφό μας ή από την αίσθηση ότι πρέπει πάντα να είμαστε οι δυνατοί για να μην διαταραχθεί η σχέση. Αν και αρχικά μοιάζει με φροντίδα, σταδιακά δημιουργεί ανισορροπία, καθώς ο ένας γίνεται αυτός που προσφέρει συνεχώς και ο άλλος αυτός που εξαρτάται.

Πίσω από αυτόν τον ρόλο συχνά κρύβονται βαθύτερα μοτίβα που ξεκινούν από τον τρόπο που μεγαλώσαμε. Όσοι από μικροί είχαν μάθει να φροντίζουν τους άλλους, μπορεί ως ενήλικες να βάζουν αυθόρμητα πρώτα τις ανάγκες του συντρόφου και έπειτα τις δικές τους. Αντίστοιχα, όσοι μεγάλωσαν με γονείς που δεν ήταν συναισθηματικά διαθέσιμοι, συχνά αισθάνονται ότι πρέπει οι ίδιοι να κρατούν σε ισορροπία την σχέση για να νιώθουν ασφάλεια. Το πρόβλημα δεν βρίσκεται στην ίδια την φροντίδα, αλλά στην στιγμή που σταματάει να είναι μια αμοιβαία πράξη και μετατρέπεται σε έναν σταθερό ρόλο, όπου ο ένας αναλαμβάνει συνεχώς περισσότερη ευθύνη από τον άλλον.

Μια τέτοια ισορροπία ρόλων επηρεάζει τόσο την ποιότητα της σύνδεσης όσο και την προσωπική ευεξία. Ο σύντροφος που παίρνει τον γονεϊκό ρόλο μπορεί να νιώσει κούραση, πίεση και έλλειψη ανταπόκρισης, ενώ ο άλλος ενδέχεται να εγκλωβιστεί σε μια θέση εξάρτησης που περιορίζει την προσωπική του εξέλιξη. Η ισορροπία αρχίζει να επανέρχεται όταν και οι δύο σύντροφοι μπορούν να μοιράζονται πιο ισότιμα τις ευθύνες, τα συναισθήματα και τις πρωτοβουλίες. Η επίγνωση και αναγνώριση του μοτίβου είναι το πρώτο βήμα. Το επόμενο είναι η δημιουργία μιας σχέσης όπου και οι δύο μπορούν να είναι ευάλωτοι, χωρίς να χρειάζεται κάποιος να στηρίζει διαρκώς τον άλλον.